Իմ վերլուծությամբ՝ իշխանության կողմից սկսված Հայ առաքելական եկեղեցու դեմ արշավը բոլոր առումներով տապալվել է։ Այս փաստը հաստատվում է ժողովրդի կողմից Եկեղեցուն ցուցադրվող ամուր աջակցությամբ։ Նույնիսկ իշխանության կողմից հրապարակվող տվյալները ցույց են տալիս Հայ առաքելական եկեղեցու մեծ հեղինակությունն ու ժողովրդի վստահությունը դրա հանդեպ, որը գնալով է աճում։
Այն, որ Փաշինյանի հակաեկեղեցական պատերազմը գոնե այս փուլում հաղթել է, փաստվում է նաև տիրադավ եպիսկոպոսների կողմից ցուցադրվող պասիվությամբ։ Նրանց ձայնը գրեթե չի լսվում, իսկ յուրաքանչյուրը, կարելի է ասել, գտել է իր «ապաստանը»։
Սակայն իշխանությունը, ինչպես հաճախ է արվում, չի կարողացել ընդունել այս պարտությունը։ Նախօրեին, երբ Մայր Աթոռում նախատեսված էր Գերագույն հոգևոր խորհրդի նիստը, Քննչական կոմիտեն, կարելի է ասել՝ կանխամտածված կերպով, հրատապ կարգով հրավիրեց խորհրդի աշխարհիկ անդամներին հարցաքննության։ Պատճառը պարզ էր՝ խոչընդոտել նիստի անցկացմանը։
Այդ փորձը հաջող չեղավ, և Քննչական կոմիտեն, շարունակելով իր սխեմայով, նույնիսկ նիստի ընթացքում փորձեց տապալել այն՝ հրավիրելով հարցաքննության խորհրդի հոգևորական անդամներին։ Հոգևոր հայրերը հրաժարվեցին գնալ, պահանջելով ծանուցագիր։ Թեև ծանուցագիր էլեկտրոնային տարբերակով ուղարկվեց, Գերագույն հոգևոր խորհրդի նիստը, այնուամենայնիվ, կայացավ։
Այս ամենի ֆոնին ակնհայտ է, որ Քննչական կոմիտեն, որը սպասարկում է իշխանության շահերը, կրկին հրավիրում է հարցաքննության այն մարդկանց, ովքեր արդեն մեկ անգամ հրաժարվել են ցուցմունք տալ։ Իրականում, ՔԿ-ի գործողությունների միակ նպատակը Գերագույն հոգևոր խորհրդի նիստը խոչընդոտելն է։
Այս իրադարձությունները հանգեցնում են մեկ այլ, ավելի ընդհանուր հարցի։ Ի՞նչ են մտածում այն մարդիկ, ովքեր կատարում են իշխանության կողմից տրված այս էժանագին հանձնարարությունները։ Թեև նրանք կարող են հավատալ, թե այս իշխանությունը հավիտենական է, և իրենք երբեք չեն դուրս գալու մարդկանց շրջանակից, իրականում նրանք պետք է հասկանան, որ գալու են, բայց ի՞նչ երեսով։ Ի՞նչ կասեն, երբ հարցնեն, թե ինչի համար են իրենք հանձնարարություն կատարել։ Ի՞նչ կպատասխանեն՝ «հացի փող էին առնում»։ Այդ «հացը» կուլ է գնում…
