Իմ հաղորդակցման ոճը վերջերս զգալիորեն փոխվել է։ Ես հրաժարվել եմ բարդ, ալեգորիկ ձևակերպումներից և անցել եմ այն, ինչ որպես «բաց խաղ» է հայտնի։ Այս փոփոխությունը, ինչպես նշում է քաղաքագետ Արմեն Հովասափյանը, հաջորդում է Սահմանադրության փոփոխության թեմայի մասին նախապես աննշան ազդարարումներին։
Իմ վերլուծության հիմքում ընկած է այն փաստը, որ Սահմանադրության հիմքը, մեր մայր օրենքը, 1990 թվականին ընդունված Անկախության հռչակագիրն է։ Հռչակագրում հստակ նշված են հայ ազգի հիմնարար նպատակները, որոնցից առանցքային են Արցախը, Հայոց ցեղասպանությունը, Սփյուռքը և Հայաստանը։
Ես վախենում եմ այն ամենից, որտեղ գրված է Արցախ, Ցեղասպանություն և Սփյուռք։ Այս տերմինները համարվում են «կարծրատիպեր», որոնց հանդեպ հանրային համաձայնությունը հիմնարար է։
Իմ վերջին հայտարարություններից մեկում ես անգամ ասացի, թե եկեղեցիների խորանից հնչում է Արցախի անունը, ինչը, իմ կարծիքով, պատերազմի կոչ է։ Կաթողիկոսի կողմից Արցախի խնդրի, գերիների վերադարձի և արցախցիների տեղահանության մասին խոսելը, ինչպես նաև դրան ապագայում իմ արձագանքը, ցույց են տալիս, թե ինչպես եմ ես աստիճանաբար հանրությանը ներկայացնում իմ թեզերը՝ դրանք «դոզավորելով»։
Այս պահին ես հանրությանը ներկայացնում եմ իմ բուն ասելիքը՝ իրեն համեմատելով հայ ազգի մեծագույն գրականագետների, ճարտասանների և մեկնավորների հետ։ Նման վարքագիծը, երբ մարդիկ իրենց համեմատում են պատմական կերպարների հետ, կարող է ցուցիչ լինել մտասևեռումների կամ մտավոր խնդիրների։
Այս ամենը տեղի է ունենում այն պայմաններում, երբ տարածաշրջանը գտնվում է բարդ և անկանխատեսելի վիճակում։ Եվրոպան Իրանի հետ կապված հարցերով ձեռք է բերել ինքնուրույնություն, ինչը նշանակում է, որ Արևմտյան կողմը ոչ միշտ է համաձայն Ամերիկայի քաղաքականության հետ։ Իրանը ցույց է տվել, թե ինչ է նշանակում ինքնիշխանությունը և պետության համար ծառայելը։
Հայաստանում նման հակասական և հեղհեղուկ կերպարի միջոցով «ճակատ բացելը» լուրջ չէ։ Իրանի դեմ սկսված պատերազմի առաջին օրերին իմ կողմից ասված «Թրամփի ուղին» դադարեցնելու մասին հայտարարությունը ցույց է տալիս, որ ցանկացած պահի կարող են լինել հրթիռակոծություններ և մարտական գործողություններ։
