Մոլդովայի վարչապետի հրաժարականը և Հայաստանի իրականությունը

Իրենց աշխարհաքաղաքական և սոցիալտնտեսական մարտահրավերներով պայքարող երկու երկրների՝ Մոլդովայի և Հայաստանի իրավիճակների համեմատությունը խորը իմաստ ունի։ Մի երկիր, որպես մեկը՝ ի պատասխան իր կառավարության քաղաքականության հետևանքով առաջացած ճգնաժամի, հրաժարական տալով, մյուսը՝ հրաժարվելով ընդունել իրականությունը և լուծելու փորձ կատարելը։

Մոլդովայի վարչապետ Ալեքսանդրու Մունտյանի հրաժարականը, որը նա ներկայացրել է՝ նշելով սկզբունքների և համոզմունքների պահպանելու անկարելիությունը, ոչ թե պարզ կառավարական փոփոխություն է, այլ քաղաքական պատասխանատվության դրսևորում։ Նրա որոշումը հանգեցրել է ոչ թե իջողության, այլ հնարավոր աղետներից երկիրը զերծ պահելու փորձի։

Իրավիճակը, որտեղ երկիրը Ռուսաստանի հետ առճակատման ճանապարհով փորձում էր իրեն դիրքավորել որպես արևմտամետ, տնտեսական ճգնաժամի մեջ է ընկել՝ գազի և էլեկտրաէներգիայի բարձր գների պատճառով։ Այս ճգնաժամը, որը բողոքի ցույցերի է հանգեցրել, ընդդիմության կողմից ուղղակիորեն կապվում է կառավարության կողմից ընտրված քաղաքականության հետ։ Մոլդովայի վարչապետը, հանրային դժգոհության և տնտեսական ճգնաժամի ֆոնին, ընդունել է իր կուրսի ձախողումը։

Իսկ Հայաստանում, որտեղ արտաքին քաղաքական վեկտորի փոփոխությունը և ավանդական տնտեսական գործընկերների հետ հարաբերությունների սառեցումն արդեն իսկ ունեն ուղիղ ազդեցություն ներքին կյանքի վրա, տնտեսական ճգնաժամը մնում է անտեսված։

Այսօր հայաստանյան գյուղատնտեսությունը կանգնած է լուրջ խնդրի առաջ։ Գյուղացիների և ֆերմերների՝ ամիսների աշխատանքով ստեղծված բերքը, որը պետք է դառնար նրանց եկամտի աղբյուրը, պարզապես փչանում է ջերմոցներում։ Արտահանման շուկաների սահմանափակումները և տեղական սպառման ցածր մակարդակը ոլորտը կանգնեցրել են տոտալ վնասների առաջ։

Այս իրավիճակում կառավարությունը հայ հանրությանը և տուժած գյուղացուն ոչ թե օգնություն է մատուցում, այլ հանրային օրակարգը լցնում է արտաքին գործընկերների, մասնավորապես՝ Եվրոպական հանձնաժողովի նախագահ Ուրսուլա ֆոն դեր Լայենի կողմից հնչեցվող «հեռանկարային» խոստումներով։ Այդ հայտարարությունները և վիրտուալ աջակցության ծրագրերը ներկայացվում են որպես տնտեսական այլընտրանք, սակայն իրականում դրանք որևէ կերպ չեն լուծում կոնկրետ հայ ֆերմերի բերքի իրացման և կուտակված վարկերի մարման հարցը։